Δύο γεγονότα, που συνέβησαν διαδοχικά ενισχύουν της φωνές όσων διαμαρτύρονται για την εκρίζωση των αμπελιών που γίνεται χωρίς προγραμματισμό και πρόβλεψη για το μέλλον. Η μεγάλη απόσταξη του 1993 και η χαμηλή παραγωγή του 1994 δημιουργούν αρνητικό ισοζύγιο ζήτησης/προσφοράς.

'Ηδη οινοποιίες εξέτασαν την λύση να κάνουν εισαγωγή κρασιών από την αλλοδαπή.

Φυσικά αυτό σημαίνει απώλεια συναλλάγματος αλλά το κυριώτερο απώλεια θέσεων εργασίας. Είναι πέρα από κάθε λογική, μια κατ' εξοχήν αγροτική και αμπελουργική χώρα όπως είναι η Ελλάδα, να χάσει κι αυτή τη πτυχή της οικονομίας της.

Πως όμως να σταματήσουν οι εκριζώσεις όταν οι περισσότερες περιοχές τις Ελλάδας ακόμα και οι πιο άγονες γίνονται τουριστικά θέρετρα ή τα έσοδα που δίνει το αμπέλι είναι μικρότερα από τα έξοδα;

Χρειάζεται μια γενναία πολιτική με συνέπεια και μακροχρόνιο σχεδιασμό. Οι σύλλογοι έχουν να προτείνουν λύσεις. Ας τους καλέσουν.

Γιώργος Βέκιος
oinos@eexi.gr